New Hyperstrada 1198

Κάποτε σε μια εκδρομή, σταματώντας να βάλουμε βενζίνη, ο φίλος μου ο Ντένης, με ρώτησε τι μοτοσικλέτα θα έπαιρνα από αυτές που είχαμε εκεί μπροστά μας, αποκλείοντας το δικό μου. Τις κοίταξα όλες προσεκτικά, και με κάπως βαριεστημένο τόνο του απάντησα πως ίσως το Tiger, ιδίως έτσι πως το έχει κάνει να ακούγεται!

Όμως και πάλι παρόλο που είναι ένα εκπληκτικό μηχανάκι, δεν θα το έπαιρνα. Έχει κάτι με το σχήμα του που δεν με τραβάει, εκείνη η κοντή ουρά, η σέλα δείχνει αταίριαστη, κάτι δεν μου κολλάει. Οκ να πω την αλήθεια, και το Versys δεν το διάλεξα για την ομορφιά του. Για την συμπεριφορά του στο δρόμο το διάλεξα. Είναι ένα συνάθροισμα γραμμών διαφόρων τμημάτων και εντέλει μια κακή αντιγραφή από άλλες τέλεια σχεδιασμένες μοτοσικλέτες. Απλώς το Tiger θα το διάλεγα σε σχέση με τις άλλες γιατί οι άλλες ήταν απλά γιαπωνέζικες!

Η επιλογή μιας μότο, είναι καθαρά θέμα γεωμετρικών μορφών, μορφών που συνάδουν με την “γεωμετρία” που λειτουργεί ο εγκέφαλος μας, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα σχήματα γύρω του. Με το ίδιο τρόπο που επιλέγουμε να διακοσμήσουμε το σπίτι μας, που επιλέγουμε την σύντροφο μας, ακόμα και μια συσκευασία από ένα ράφι του σούπερ μάρκετ. Τα μάτια μας, αν το παρατηρήσετε προσεκτικά, όταν κοιτάνε ένα αντικείμενο «κολλάνε» σε συγκεκριμένα σχήματα σε συγκεκριμένα χρώματα. Αυτά έχουν να κάνουν με την αισθητική του καθενός και την αντίληψη του στην στιγμή.
Δεν μπορεί να κατακρίνει κανένας κανέναν γι αυτό. Είναι μέρος της προσωπικότητας του. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το τρισδιάστατο του χώρου του. Ουσιαστικά είναι αυτό που είμαστε. Δεν είναι επίσης καθόλου εύκολο να περιγράψεις σε κάποιον, όλη αυτήν την πανδαισία χρωμάτων και σχημάτων –και κατ’ επέκταση συναισθημάτων- για ένα αντικείμενο. Όταν λοιπόν μας ζητάνε να διαλέξουμε κάτι, ιδίως όταν είναι κάτι σημαντικό και μας εκφράζει, όλοι κολλάμε. Ανάλογα με τις απαιτήσεις του καθενός και την γνώση, αυτή η καθυστέρηση μεγαλώνει, γιατί το κριτήριο της αισθητικής είναι πλέον χαοτικό. Σχεδόν περνάει όλη η φαιά του ουσία μπροστά από τα μάτια του.
Οι περισσότεροι το έχουμε μέσα στο μυαλό μας σαν αίσθηση, σαν μηνύματα ακατανόητα στους άλλους και ο μοναδικός τρόπος είναι ένα μολυβί και ένα χαρτί.
Αλλά και πάλι πρέπει όλα αυτά να μπουν από μας σε μια σειρά ώστε αυτό που θα ζωγραφίσουν τα δάχτυλα μας με το μολυβί, να έχει μια «στερεότητα» μια προοπτική για να μπορέσει αυτός που θα το «διαβάσει» με τα μάτια του, να αντιληφθεί αυτό που εμείς θέλουμε να πούμε.

Λοιπόν επειδή ξέρω να σχεδιάζω καλυτέρα από το να γράφω, και καθότι φίλε Ντένη, είμαι ερωτευμένος με μια Ιταλίδα, παρακαλώ την αγαπητή μου εταιρία, μην τυχόν και βγάλει κάτι τέτοιο στην παραγωγή σύντομα, γιατί δεν πρόκειται να κλείσω μάτι αν η άδεια δεν γράφει το όνομα μου…